หนึ่งเล่าเรื่อง ณ เว็บคุณหนึ่ง » เชียงดาว

ตลาดชาวเขาระหว่างทาง

admin — Fri, 30 Apr 2010 05:51:34 +0000

เสร็จจากเที่ยวถ้ำเชียงดาวแล้ว เราก็มุ่งหน้าต่อไป ถนนระหว่าง อ.เชียงดาว ถึง อ.ไชยปราการ เป็นถนนสองเลน และโค้งเยอะพอสมควร ขับรถไปดูวิวไป รู้สึกว่าถนนเส้นนี้จะสวยแบบธรรมชาติมาก รู้สึกว่าขับรถถนนเส้นนี้แล้วสนุก ร่มรื่น ค่อยๆ ขับไปเพราะแซงยากมาก ระหว่างทางเราแวะตลาดชาวเขา เพราะพ่อสั่งไว้ว่า หากเจอตลาดชาวเขาให้แวะซื้อพวกแคนตาลูปกลับบ้านด้วย พ่อบอกว่าหากกิโล 15 บาท ซื้อมาเลย หากแพงกว่านี้ไม่ต้องซื้อ ฮาๆ ปรากฎว่าเขาขายอยู่กิโลละ 30-40 บาท (ผิดจากราคาที่พ่อบอกเยอะมาก) ก็เลยไม่ซื้อกัน เพราะซื้อไปพ่อด่าแน่ๆ เพราะพ่อซื้อได้ถูกกว่า 555 แต่ก็แวะ

ดูวิถีชีวิตของพ่อค้าแม่ค้าชาวเขามีของป่าเยอะเหมือนกัน ออกจากตลาด ระหว่างทางเห็นวิวทางซ้ายมือมันสวยมาก เขาเหมือนกุ้ยหลิน (ไม่เคยไปกุ้ยหลิน เคยดูรูป ฮาๆ) คุณหลานบอกว่าแวะถ่ายรูป จอดข้างทางเลย ฮาๆ เราก็นะ หาจุดจอด และก็ได้ที่จอดดีมาก สวยเชียว ดูตามภาพได้ ทริปนี้ เราแวะถ่ายรูปกันตลอดทาง ฮาๆ กลับถึงบ้าน สองทุ่มครึ่ง โดนพ่อโทรตาม เพราะตอน หกโมงเย็นยังอยู่ อ.ท่าตอนกัน พ่อคงเป็นห่วงเพราะระยะทางระหว่าง อ.ท่าตอน จ.เชียงใหม่ ไป อ.แม่จัน จ.เชียงราย จะค่อนข้างเปลี่ยว เป็นเขา …. ขอบอกว่าขับกลับถนนเส้นที่ว่านี้ตอนมืดๆ ใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ดี เจอรถทัวร์สองชั้นจอดเสียอยู่กลางเขาตรงจุดชันๆ ซึ่งเป็นช่วงที่ต้องขับรถด้วย เกียร์ 1-2 ถึงจะสามารถไต่ผ่านไปได้ จุดที่เขาชันก็มีแค่จุดนี้จุดเดียว ระหว่างทางมีคนโบกรถด้วย .. น่ากลัวเหมือนกัน เรื่องอะไรจะจอด มาโบกกลางวันก็ไม่จอด นี่มาโบกกลางคืน กลางเขาอีก เหอะๆ ..บทเรียนคราวนี้สอนให้รู้ว่า อย่าขับรถตอนมืดในเส้นทางที่เปลี่ยว และเป็นเขาชัน มันอันตรายสุดๆ คนนั่งไม่รู้หรอกว่าคนขับแอบใจเสีย ระหว่างขับรถ ฮาๆ

No related posts.

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.

ถ้ำเชียงดาว

admin — Thu, 29 Apr 2010 03:16:37 +0000

ถ้ำเชียงดาว อ.เชียดาว จ.เชียงใหม่ หลังจากล่องแพแม่น้ำปิงที่ศูนย์ฝึกช้างเชียวดาวกันแล้ว เราก็มุ่งหน้าต่อไปยัง “ถ้ำเชียงดาว” ระยะทางไม่ไกลกัน ถนนก็โล่งดี (ทั้งๆ ที่เป็นช่วงสงกรานต์) ถ้ำเชียงดาวเคยไปสมัยเด็กๆ แล้ว ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งที่ 2 ที่ได้ไปเที่ยว เดินเข้าไปในถ้ำจะพบลานกว้างๆ มีคนอยู่เยอะ นั่งเรียงกันเป็นแถว ใส่เสื้อม่อห้อมด้วย สรุปว่า เป็นเจ้าหน้าที่ ซึ่งก็คือชาวบ้านระแวกนั้นเขาตั้งเป็นชมรมขึ้นมา เพื่อบริการนักท่องเที่ยว ซึ่งนักท่องเที่ยวที่เข้าไปต้องมีคนนำทางพร้อมตะเกียง และต้องจ่ายเงิน 100 บาท ซึ่งเขาแจ้งว่า 100 บาท นี้เป็นค่าตะเกียงให้วัด สำหรับคนนำทางเป็นชาวบ้านที่อาสามาทำเขาจะไม่ได้รับเงินส่วนแบ่งใน 100 บาทนี้ ซึ่งเราจะให้เขาเท่าไหร่ก็ได้ตามกำลังของเรา (ในใจนึกแว้บมาว่า เอาแล้วไหมละ ฮาๆ สงสัย สงสัย) แต่ก็อืม ไหนๆ ก็มุดเข้ามากันแล้ว อยากจะเข้าไปข้างในอีก แต่ให้ไปกันเองคนไม่ได้ ก็ตกลงใช้บริการ ได้ลุงคนหนึ่งนำทาง ระหว่างทางแกก็จะเล่าประวัติต่างๆ นาๆ ให้ฟัง (เล่าเป็น “คำเมือง” (ภาษาเหนือ)) ช่วงที่เดินตามลุงเข้าไป สังเกตว่ามีผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อสีขาวเดิน

ตามหลังมา คิดว่าเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนเรา ก็เลยไม่ได้คิดอะไรต่อ เดินตามลุงแกไปเรื่อยๆ แล้วมาหยุดตรงห้องโถงใหญ่ๆ ในถ้ำ ระหว่างฟังลุงเล่า ผู้ชายเสื้อขาวคนที่เห็นเดินตามมา ก็เดินแทรกขึ้นมายืนข้างลุงคนนั้น (ไอ้เราก็ใจหวั่นๆ ละว่า เฮ้ย มันไม่ใช่นักท่องเที่ยว แล้วมันเป็นใคร) จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า ขออนุญาตนะครับ และก็แนะนำตัวเองว่า เป็นตากล้องที่ให้บริการในการถ่ายภาพเป็นที่ระลึก สนใจอยากถ่ายจุดไหนบอกได้ ใบละ 80 บาท!!! พอได้ยินคำว่า 80 บาทจบ คุณหนึ่งก็พูดสวนว่า มีกล้องมาแล้ว คนถ่ายก็มีแล้วคงไม่ใช้บริการ ซึ่งเราพกกล้องเราไปแล้ว คุณหลานก็ถ่ายรูปได้ในระดับเซียน เรื่องอะไรจะไปเสียอีกใบละ 80 บาท เขาเดินมาเองเราไม่ได้เรียกบริการเขาซักหน่อย (ในใจเริ่มจะไม่ชอบ และหงุดหงิดที่เจอแบบนี้ เพราะอะไร เพราะทุกจุดที่ลุงบอกว่า สวย ประวัติเป็นอะไร ผู้ชายคนนั้นก็จะพูดแทรกมาว่า ถ่ายตรงนี้แล้วสวยนะครับ สนใจถ่ายรูปไหมครับ ถ่ายเดี่ยว ถ่ายหมู่ เดี๋ยวผมถ่ายให้ …พูดซ้ำๆ แบบนี้ 3 จุด จนน้องรำคาญก็เลย ถ่ายก็ถ่าย สรุปว่า ถ่ายไป 2 รูป หมดเงินไป 160 บาท (เสียเงินเพราะความรำคาญ หรือความเกรงใจ คิดเอาเอง เฮ้อ) พอเราบอกว่า 2 รูปพอแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็บอกว่าจะเอารูปไปให้ที่รถ เราก็งงๆ ว่า แล้วรู้จักรถเราได้ยังไง.. สงสัยกันไหม…เดี๋ยวมาเล่าต่อ วกกลับไปเรื่องลุงนำทาง หมดความวุ่นวายของคนตื้อตามถ่ายรูป ลุงก็พามุดไปตามทาง โผล่ถ้ำโน้น ถ้ำนี่ ประมาณ 3 ถ้ำ น้องเริ่มหายใจอึดอัด ไอ้เราก็เดินหอบแหกๆ เริ่มพากันถามหาทางออกอย่างเดียว พอถึงทางออก ลุงก็หยุดเดิน หันมาคุยพรรณาบอกว่า 100 บาทที่ให้ตะกี้คือค่าตะเกียงของวัด สำหรับลุงเป็นชาวบ้านที่อาสามาช่วย สำหรับเงินค่าตอบแทนลุงแล้วแต่จะให้ 100-200 บาท ก็แล้วแต่ !!!!!!!……….. ได้ยินแบบนี้ก็สะดุ้งเฮือก แล้วแต่ของลุงเนี๊ยะ เล่นบอกยอดต่ำสุดของเงินที่ต้องการเสร็จสรรพนี่หว่า เลยต้องควักให้แก 100 บาท ใจจริงก็ตั้งใจจะให้ 100 บาทนะแหละ แต่ไม่ค่อยชอบที่แกพูดย้ำเรื่องแล้วแต่จะให้ เพราะพูดประโยคนี้ 3 รอบ รอบแรกตอนตกลงใช้คนนำทางที่เจอครั้งแรกเราก็เข้าใจหลักเกณฑ์แล้ว รอบสองแกก็พูดระหว่างทาง รอบสามแกมาพูดตอนหมดภารกิจ….. การท่องเที่ยวในวันนี้ ไม่มีเงิน นี่เที่ยวไม่ได้จริงเหรอนิ ประเทศไทยของเรา

อ่ะ… ลืมเรื่องว่าผู้ชายจะรู้จักรถเราได้ยังไง เราก็สงสัยกัน เพราะรถจอดเยอะมาก เราก็กลับไปที่รถ ยังคุยกันอยู่ว่ามันจะรู้เหรอ กำลังจะเปิดประตูรถ ผู้ชายคนนั้นก็ขับมอเตอร์ไซต์เข้ามา พร้อมยื่นรูปให้น้อง เพราะบอกน้องว่าให้รับเองไม่ชอบ ฮาๆ กวนดีม่ะ …สรุปว่า คนพวกนี้เขาจะอยู่กันเป็นจุด แบบดักรอลูกค้า จับตาดูทุกย่างก้าวที่เราเข้าไปเลยทีเดียว แสดงว่าเขามอง และเลือกเราตั้งแต่เราเอารถไปจอด แล้วเขาก็ตามเราเข้าไป ขับรถออกมาเห็นอยู่กันเป็นกระจุก นี่คือ ช่องทางหากินของเขาอีกช่องทางหนึ่งละสินะ ….

ภาพบรรยากาศภายในถ้ำเชียงดาว

No related posts.

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.

ล่องแพแม่น้ำปิง…ที่เชียงดาว

admin — Tue, 27 Apr 2010 14:28:32 +0000

ทริปนี้เป็นช่วงสงกรานต์เราไปเที่ยวกัน 3 คน เป้าหมายไปแวะเยี่ยมหลานที่ อ.แม่แตง และก็จะเที่ยวตามเส้นทางระหว่าง อ.แม่แตง อ.เชียงดาว อ.ฝาง แล้วก็กลับบ้านเรา อ.แม่จัน เชียงราย ……สถานที่ที่เราแวะเที่ยวคือ ศูนย์ฝึกช้างเชียงดาว อยู่ที่อำเภอเชียงดาว (ถ้าหากมาจากเชียงใหม่ก็จะอยู่ทางขวามือ) ไปแบบไม่ได้ตั้งใจว่าจะไป เห็นป้ายด้วยความบังเอิญ หลานบอกว่า ศูนย์ช้างที่นี่แหละดัง หลานถามว่าแวะเที่ยวกันไหม เราก็เป็นประเภทโซเฟอร์ตามใจคนนั่ง ฮาๆ เลี้ยวขวาเข้าไปในศูนย์ฝึกช้างเชียงดาวทันที แต่พอเห็นป้ายก็แป๋วววว กันหมด เขาบอกว่าช้างแสดงเฉพาะช่วงเช้ามีแค่ 2 รอบ คือ รอบก 9.00 น. กะ 10.00 น. เราไปถึง 12.00 น. ฮาๆ หมดกันไม่ได้ดูช้างวาดรูป อุตส่าห์ดีใจจะได้เห็นช้างวาดรูป

แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า เข้าไปดูข้างในได้ ไหนๆ เราก็แวะแล้วก็เลยเดินข้ามสะพานแขวนของทางศูนย์ที่จัดทำขึ้นให้กับนักท่องเที่ยวได้เดินแบบสนุกสนานกัน ภายในศูนย์มีหมู่บ้านชาวเขาอยู่ด้วย และมีร้านค้าต่างๆ ของชาวเขา (คาดว่าคงทำขึ้นมาเฉพาะสำหรับให้นักท่องเที่ยวได้ดูวิถีชีวิต ได้เลือกซื้อของที่ระลึกกัน) เห็นช้างอยู่เป็นจุดๆ มีเจ้าหน้าที่หลายคนเหมือนกัน เราไปเจอกรุ๊ปฝรั่งประมาณ 2 กรุ๊ป (สถานที่แห่งนี้ ลูกค้ากลุ่มเป้าหมายน่าจะเป็นฝรั่ง 90%) เราคนไทยหลงไปนี่เอง ฮาๆ เดินไปเจอร้านอาหาร พอดีเห็นว่ามีระเบียงยื่นออกไปที่แม่น้ำ กะจะไปยืนชมวิวซะหน่อย ที่ไหนได้หลานมาสะกิดชวนว่าเรานั่งแพกันไหม ถามราคามาแล้ว คนละ 250 บาท ฮาๆ เอาแล้วไหมละคุณหลานนักผจญภัย เรารึก็ตามใจคนถามก็ ok ไป 3 คน ออกเงินละ 250 บาท ทริปนี้ 750 บาท ลงไปที่แพ เขามีหมวกใบลาน (คำเหนือ เรียกว่า กุ๊ป) ให้คนละ 1 ใบ (งานนี้ดำยิ่งกว่าถ่านแน่ๆ หนำซ้ำนั่งตอนเที่ยงกลางแดด กลางน้ำ แต่เอาว่ะ ไหนๆ ก็มาแล้ว แอบนึกในใจ ยังดีหลานพกสเปรย์กันแดดมาด้วย พ่นกันสะนั่นแพ ฮาๆ) คนควบคุมแพ (ดันลืมถามชื่อ) คุยดีให้ข้อมูลเยี่ยม ตลอดระยะเวลา 1.30 ชั่วโมง เขาบอกว่า เพิ่งมีกรุ๊ปพี่นี่แหละมานั่งแพตอนเที่ยง ฮาๆ (ว่าแล้วเชียว) แต่ก็สนุกดีอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ น้ำเย็นดี เราก็นั่งหันหลังยึดคนละด้านของแพ ซ้าย ขวา หลัง เอาเท้าทั้งสองข้างหย่อนลงไป เพื่อคลายร้อน ระหว่างที่นั่งไปก็เจอพี่ๆ เขาหาปลากันตลอดทาง ระหว่างทางมันร้อนจัด สองสาวพากันลงไปว่ายน้ำตามแพ ส่วนสาวหนึ่งนั่งอยู่บนแพ เพราะว่ายน้ำไม่เป็น ฮาๆ ….. ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง มีลุงคนหนึ่งเปิดกล่องขายน้ำ ขายเบียร์กลางแม่น้ำปิง!!~ เริ่ดซะไม่มี ตะโกนขาย หลานเราก็ตะโกนเป็นภาษาอังกฤษไปบอกว่า Bear Bear Bear Yeah! ขำกลิ้ง!! ลุงแกพลักกล่องขายน้ำมาใกล้แพของเรา คุณหลานคนเก่งก็เลยอุดหนุนลุงแกไป 1 กระป๋อง

No related posts.

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.