ปี 2554 ถือว่าเป็นปีที่วุ่นวาย เป็นปีที่ดำเนินชีวิตค่อนข้างหนักมากปีหนึ่ง.. ในที่สุดเราก็จะผ่านพ้นปี 2554 กันแล้ว… สิ่งที่ประสบพบเจอตลอดปี 2554 ที่ดีขอเก็บเอาไว้ในความทรงจำ ส่วนความทรงจำที่ไม่ดีตลอดปี 2554 ก็ทิ้งมันไปจะได้ไม่ทุกข์ เราจะได้ก้าวสู่ปีใหม่ได้อย่างมีความสุข…จะทุกข์หรือสุขอยู่ที่ใจเรา…

ลาทีปีเก่า

เพลงนี้ได้ยินมานานมาก และก็ยังคงฟังได้มาจนถึงปัจจุบัน สำหรับเพลง “ฟั่นเฟือน” …เพลงเก่านำมาร้องใหม่ก็เพราะไปอีกแบบ จากเดิมที่เป็นเสียงผู้ชายร้อง (คุณพงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง เคยร้องไว้)

จากครั้งเราเคยมีกัน อยู่ ๆ ก็พลัน มาทิ้งกันไป เจ็บช้ำเธอทำกันลงได้ หักอกห้ามใจไม่เคยลืมลง เจ็บนี้มันแรงเกินตัว เรื่องราวในหัว มันตามมันเตือน จะพร้อมจะยอมฟั่นเฟือน สติเลอะเลือน ถ้าลืมได้ลง ไม่อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่อยากรู้ว่าเคยรักใคร ไม่อยากรู้ว่าเคย เคยถูกใคร หลอกจนเสียคนอย่างนี้ ไม่อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่อยากรู้ว่าเคยนอนร้องไห้ ไม่อยากรู้ว่าเคย เคยให้ชีวิตใครไป เจ็บลึกมันจมลงใจ สลบไสลไปเลยคงดี ให้ฟื้นมาเป็น เป็นคนที่ไม่มีเรื่องราว ไม่มีหัวใจ

หนาวนี้…หนาวแล้ว..หนาวอย่างจริงจัง และจริงใจ ฮาๆ… ฤดูหนาวมาเยือนทีไร..ต้องฟังเพลงนี้กัน ^-^

ลมเย็นๆ พัดมาแล้ว ฉันเพิ่งรู้สึก ฟ้าลึกๆ มองกันไปดูช่างสดใส มือเย็นๆ ฉันตอนนี้ นั้นไม่มีใคร ไม่มีใคาสัมผัส มันทนไม่ไหว เพลงเขาบอกไว้ ลมหนาวถึงเมือไร่ มันก็เหงาในใจตามเนื้อเพลง อยู่เรื่อยไป คราวนี้ก็ต้องเจอหน้าหนาวนี้ขอร้องเธอ ขอได้ไหม

ขอมือหน่อยได้ไหม อากาศหนาวหนาว ไม่ชอบเลย ขอมือหน่อยอย่าเฉยเมย จนฉันนั้นต้องเสียใจ อยากขอแค่ได้ไออุ่น จากเธอได้ไหม บอกความรู้สึกข้างใน ก่อนหน้าหนาวคราวนี้จะผ่านไป

มีลมโชยอากาศเย็นเย็น ทุกปลายปี แต่คงจะดี ถ้าหากมีเธอไว้ จูงมือกันแม้จะหนาว หนาวสักเท่าไหร่ แต่ใจฉันก็คงอุ่น และมีความหมาย