Category Archives: in My Life

“คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้” ยังคงเป็นประโยคที่บอกต่อกันมาเรื่อยๆ ตั้งแต่อดีตกาล จนถึงปัจจุบัน และตลอดไป สำหรับประโยคที่ให้กำลังใจกับหลายๆ คนที่เกิดความรู้สึกท้อแท้ รู้สึกว่าทำไมเกิดมาแล้วต้องเจอแบบนี้ เกิดมาแล้วต้องเป็นแบบนี้… คนเราตอนเกิดมันเลือกไม่ได้ว่าจะต้องไปเกิดที่ไหน บ้านไหน ลูกใคร… แต่เมื่อเราเกิดมาแล้วเราก็จงทำสิ่งที่ดี และเลือกที่จะทำ เลือกที่จะเป็นได้ ในสิ่งดีๆ สำคัญว่า อย่าเป็น “วัวลืมตีน” ก็แล้วกัน … งง ไหมเพื่อน… เราเพียงแต่จะสื่อว่า วิถีชีวิตการดำรงชีวิตของเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนอยู่อย่างหรูหรา ไฮโซ บางคนอยู่อย่างโลโซ สมถะ  … ความสุขแต่ละคนไม่เหมือนกัน ฉะนั้นอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร! ^-^ ก่อฟืนต้มน้ำ น้ำก็ร้อน เหมือนจุดเตาแก๊สเหมือนกัน เหอะๆ วันนี้มาแบบ งงๆ … Continue reading →

ขับรถจากกรุงเทพฯ ถึงร้อยเอ็ดแบบชิวๆ แต่ดันไปเสียฟอร์มตรงประตูหน้าบ้านนี่แหละ …ด้วยความมั่นใจเลี้ยวเข้าแบบมั่นใจ “ควับ!!!” เฮ้ย!! เฉี่ยวประตูบ้าน ฮาๆ ประตูบ้านมันแคบไปหน่อย ดีเป็นไม้นะ… เฉี่ยวไม่แรงแต่ดัง ควับ!! ฮาๆ … คนในบ้านออกมาดูกัน อายไหมละนั่น… พอเอารถเข้าไปในบ้านได้ ก็ลงไปดู อ้ายหยาๆๆ เป็นรอยเลย… น้องอีกคนเดินมาบอกว่า พี่หนึ่ง รถผมก็เฉี่ยวประตูนั่นเหมือนกัน เป็นรอยเหมือนกันเลยพี่ ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆ…. สรุปว่า โดนกันไปสองคัน ก็เลยบอกว่า น้อง ไปย้ายเสาร์ต้นนั้นออกไปเลยไม่มีความหมาย ฮาๆ… ครั้งแรกในชีวิต ขับรถมาเป็นสิบปี ไม่เคยเฉี่ยวชน ..จนมาวันนั้นแหละเฉี่ยวประตูซะ เอาใจแป้วไปนิดหนึ่ง แต่ก็ยังดีว่ามีคนเฉี่ยวเหมือนเรา ฮาๆ

มีธุระด่วนต้องเดินทางไกล เลือกวิธีบินไปลงกรุงเทพฯ แล้วขับรถจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าไปยังจังหวัดร้อยเอ็ด… ออกเดินทางตี 5 ไปถึงร้อยเอ็ด 11.30 น. ใกล้ๆ เที่ยง ทางโล่งมาก แทบไม่มีรถวิ่ง เหมือนมีอะไรดลใจให้เราขับรถได้แบบโล่งสบายแบบนี้… เห็นวิวตรงทางเลี่ยงเมืองสระบุรี เพื่อจะไปยังนครราชสีมา เป็นทางเลี่ยงที่ทำขึ้นใหม่ ขับรถผ่านเห็นวิวบนดอยพระพุทธบาทไกล ดูแล้วสวยดี เลยดึงกล้องออกมาถ่าย (ถ่ายรูปขณะขับรถ อันตรายอย่าลอกเลียนแบบ หากล้องงคุณไม่มีฟังก์ชั่นสำหรับการถ่ายแบบสั่น อย่าถ่ายเป็นอันขาด อิอิ)

หยุดการโพสต์บทความลงเว็บตัวเองไว้หลายวันมากๆ เนื่องเพราะมีธุระด่วนที่ต้องเดินทางไปยังกรุงเทพฯ จึงทำให้ไม่ได้โพสต์อะไรมาให้เพื่อนๆ ได้อ่านเล่นกัน เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาหนึ่งได้มีโอกาสพบปะกับเพื่อนสมัยเรียนตรีกัน สิบกว่าปีละที่แยกย้ายกันทำมาหากิน ฮาๆ เจอกันแล้วบอกได้เลยว่า ทุกคนหุ่นขยาย อ้วนท้วนสมบูรณ์กันถ้วนหน้า ฮาๆ ดูเอาเองเหอะ ที่แน่ๆ เพื่อนรวยกันเป็นล้าน ล้านเลย อิอิ… เสียดายที่เรานั่งต่อกันดึกๆ ไม่ได้เพราะว่าหนึ่งต้องเดินทางออกไปธุระที่ต่างจังหวัด ตั้งนาฬิกาไว้ว่าจะออกตี 4-5 เราก็เลยนั่งคุยกันได้ถึงแค่ห้าทุ่ม ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน  ส่วนคุณนายส้มก็มีงานที่จะต้องส่งแต่เช้า ก็เป็นอันว่า ไว้คราวหน้าค่อยพบปะกันใหม่ ^-^ ไปคราวนี้ได้ที่พำนักพักพิงบ้านคุณนายโอ๋กับคุณนายอาร์ม สบายใจเฉิบเพราะว่าใกล้ทางออกไปถนนวงแหวนตะวันออก ขอบใจเพื่อนมากๆ ที่อุตส่าห์ให้ที่พักพิงและขับรถวนให้ดูทางออก เพื่อความรวดเร็วในการเดินทางในตอนเช้าตรู่ ^-^

จงใจจะโพสต์ข้อความถึงเพื่อน….ในวันนี้ คิดว่าเพื่อนต้องเข้ามาอ่านในวันนี้ เพราะมีเพื่อน…เท่านั้นที่รู้ความหมายที่แฝงอยู่ว่าทำไมเจาะจงวันนี้! …ไม่ว่าเวลามันจะผ่านมาเนิ่นนานซักแค่ไหน ไม่ว่าเราจะห่างไกลกันแค่ไหน ไม่ว่าเราจะเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหน มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือ เราคงเป็นเพื่อนกันเสมอ และเป็นเพื่อนกันตลอดไป ^-^

วันนี้เมื่อวันนั้น วันที่เคยไม่รู้เดียงสา จนเกินว่าจะเดียงสา ยืนหวีผมมองผ่านกระจกเห็นเส้นผมสีขาวๆ โผล่ออกมาทีละเส้นสองเส้น นับๆ รวมกันหลายเส้นแล้วนะเนี๊ยะ เอ้เราไม่ได้ไปย้อมสีผมนะทำไมมีขาวละ อิอิ… ขาวแบบนี้เรียกว่าขาวได้ใจ ฮาๆ… จะว่าไปการที่คนเรามีผมขาว บางคนไม่ใช่จะเพราะอายุเยอะขึ้น แต่บางคนเป็นกรรมพันธุ์ที่ผมขาวก่อนวัยอันควร เช่นเดียวกับหลานชายของหนึ่ง 2 คน ที่ผมขาวตั้งแต่วัยรุ่น …สำหรับหนึ่งวัยรุ่นเหมือนกัน อิอิ …โม้นานไปละ วันนี้พาแม่ไปดูหนัง และก็ไปช้อปปิ้งด้วย (ส่วนพ่อเฝ้าบ้าน ฮาๆ)..วันนี้หนึ่งหยุดพักงานหนึ่งวันเพื่อแม่ ^-^ เพราะวันนี้เป็นวันของแม่ที่แม่ให้ลูกเกิดมามีชีวิต มีลมหายใจมีแรงโม้กับเพื่อนๆ จนถึงทุกวันนี้และตลอดๆ ไป

ทุกวันที่ 30 สิงหาคอมของทุกปี เราจะไปทำบุญกันที่วัด เนื่องในวันคล้ายวันเกิดแม่ เช้านี้ฝนตกปรอยๆ แต่ก็ช่วงที่เราจะไปวัดกันฝนหยุดปรอย พอกลับมาถึงบ้านฝนก็ตกปรอยๆ ใหม่ฮาๆ ดีนะเนี๊ยะมีบุญจริงๆ  พี่ก็ยิ้มแป้นเพราะได้ไปทำบุญที่วัดแต่งตัวซะสวยเชียว เรารึก็มัวแต่เตรียมของดันลืมถ่ายรูปแม่ตอนไปวัดฮาๆ แต่ไม่เป็นไร แม่เรายังสวยเสมอสำหรับเรา ^-^ แม่บอกว่าแม่มีความสุขที่มีลูกผู้น่ารักอยู่ใกล้ตลอดเวลา…ขอให้แม่มีความสุขและสุขภาพแข็งแรง…. รักแม่ ^-^

อีกครั้งกับแมวที่บ้าน ช่วงนี้แมวที่บ้านชอบมาป้วนเปี้ยน มานอนบริเวณโต๊ะทำงานของหนึ่งแบบสุดๆ ลุกจากเก้าอี้ทีไร จะกระโดดมานั่งเก้าอี้แทนทั้งสองตัว (แมวแหม่มกับแมวแป๋ง) ดูเอาเอง ขนาดเอาของวางกันมันมานอนแล้วนะมันยังมุดไปนอนได้ … หนำซ้ำตะกี้แมวแป๋งนึกรักหนึ่งเป็นพิเศษกระโดดมานั่งตักยังไม่พอ กระโดดขึ้นบนโต๊ะทำงานแล้วเอามือของมันมาพาดมือของหนึ่งแล้วหนุนอ่ะ  ดูมันทำ ดูมันทำ ทำให้รักมากขึ้นหรือเปล่าเนี๊ยะ …

แมวแหม่มถูกทำร้ายเมื่อคืนก่อน เราสันนิษฐานว่าคงเป็นแมวตัวผู้มาหาและคงไล่กันจนแมวแหม่มได้รับบาดเจ็บ ไม่ยอมกินข้าว ดีนะที่ยังกินน้ำ เมื่อวานทั้งวันไม่ยอมกินข้าว มาตอนเช้าเอาปลาทูมาให้กินยังดีที่กินนะ กินไปครึ่งตัว แล้วมันก็นอนต่อไม่มีเรี่ยวไม่มีแรง หน้าบวมเฉง มีน้ำตาไหลออกมาด้วย สงสัยมันจับใจ เย็นนี้จะพาไปหาหมอใกล้ๆ บ้าน แป๋งลูกแหม่มมาคลอเคลียแม่มัน เหมือนมันรู้ว่าแม่มันไม่สบาย…เห็นแล้วเศร้า สงสารสุดๆ ที่สำคัญมันไม่ยอมไปไหนมันนอนด้านหลังเก้าอี้ที่นั่งทำงานนี่แหละ ไม่ให้รักแมวแหม่มได้ไงเน๊าะ แมวแป๋งนอนกอดแมวแหม่ม